هر کس با زندگی خود پیامی به خداوند می دهد و آن پیام این است: ما را به خیر تو امید نیست، شر مرسان! مرا به حال خود رها کن تا مثل آدم زندگی کنم. اما نمی دانیم که چه برکات عظیمی را با این شیوه زندگی از دست می دهیم.

ایوب چنین می گوید: «ای کاش می دانستم او را کجا بیابم تا در مسکن او حاضر شوم» تامل در تک تک واژگان این آیه به حق جویان کمک می کند تا خدای زنده و حقیقی را یافته و با او آشتی کنند