داوود نبی زمانی که در غاری پنهان شده بود چنین سرود: « به جانب راست من بنگر و ببین که کسی مرا در نظر نمی‌آورد؛ پناهگاهی برایم باقی نمانده و کسی در فکر جان من نیست» موعظه بشارتی

در این مزمور داوود نبی در باره مشارکت با خدای زنده صحبت می‌کند: خداوندا، تو مرا آزموده و شناخته‌ای…راهبردهای چنین مشارکتی برای ما مسیحیان.

«خدا پناه و قوت ماست، و یاوری که در تنگیها فورا یافت می‌شود. پس نخواهیم ترسید، اگرچه زمین متحرک شود و کوه‌ها به قعر دریا فروافتد»

در این مزمور داوود نبی به رحمت و محبت غریب خدای زنده و حقیقی اشاره می کند؛ برکات ایمان آوردن و اعتماد به او و همچنین نتایج رد کردن دعوت چنین خدایی.

«خداوند شبان من است؛ محتاج به هیچ چیز نخواهم بود»

« زیرا مردگان تو را یاد نتوانند کرد. کیست که در هاویه تو را بستاید؟» آموزه حیات جاودان در تعالیم عهدقدیم.

این موعظه برای تسلی ایمانداران مسیحی است وقتی که خود را در شرایط سختی می یابند. ایمان و اعتماد ایشان به خدایی است که قدرتش بی نهایت است؛ « او که در مخفیگاه آن متعال قرار گزیند، زیر سایه قادر مطلق به سر خواهد برد».

هر یک از ما راهی سفری خطرناک در زندگی هستیم که هر لحظه ممکن است اتفاقی ناگوار روزگارمان را تیروه تار سازد. آیا در این سفر راهنما، نگاهبان، مدافع و شبانی نیکو داریم تا ما را به سلامت به مقصد برساند؟

چگونه امکان دارد که خدای نادیدنی و ازلی را دوست داشت؟ نویسنده مزمور با توجه به تجارب خود به ما می گوید که نه تنها امکانش هست بلکه هر یک از ما باید جویای آن نیز باشیم.

کتاب مقدس هر عقیده و یا چیزی را که جایگزین خدای زنده و حقیقی شود، یک بت محسوب می کند.  همه ما چنین بت هایی را خدمت می کنیم اما چرا چیزهایی را خدمت کنیم که کاری از دستشان برنمی‌آید درصورتی که  خدای زنده قادر است تا در مسیح همه چیز را به ما عطا … Continued

در این موعظه بشارتی به دلایل مبنی بر وجود خدای زنده پرداخته شده است؛ در نهایت قوی ترین این دلایل زمانی است که ما به خداوند عیسی مسیح ایمان می آوریم و آن مسح روح القدس به ما یقین می بخشد.

تفسیر این مزمور معروف و برکات خاص ایمانداران مسیحی ؛ خداوند شبان من است، محتاج به هیچ چیز نخواهم بود؛ در چراه گاه های سرسبز مرا می خواباند، نزد آب های آرامبخش رهبری ام می کند.

مزمور ۷۲ آخرین دعای داوود پادشاه است که در آن به شکل نمادین از کار مسیحا صحبت شده است. جزئیات آمدن مسیحای موعود در این مزمور بیان شده و اهمیت آن برای جانهای ما.

«خداوند زنده و حقیقی را سپاس گویید زیرا که نیکوست و محبت او جاودانه است» مطلبی که در این مزمور مرتب تکرار می شود، محبت تغییرناپذیر و جاودانه خدای زنده است که اساس دریافت هرگونه فیض و رحمتی از سوی اوست.

«خوشا به حال آن که خدای یعقوب یاور اوست، که امیدش بر یهوه خدای اوست» شناخت خدای زنده و حقیقی و مصالحه با او باعث سعادت ابدی و شادمانی واقعی هر بشری است.

وقتی که رویای زندگی به آخر برسد و واقعیت وجود خدای زنده بر شما آشکار شود، چه خواهید کرد؟ نویسنده مزمور زندگی بدون خدا را بیهوده دیده و مرگ و مجازات را قطعی. آیا بعد مرگ خداوند عیسی مسیح نجات دهنده ما خواهد بود و یا قاضی ما؟

داوود پادشاه به تجارب گذشته زندگی اش می اندیشد و شک هایش که باعث شد دریابد که زندگی جدای از خدای زنده و حقیقی کاملا باطل و پوچ است. او زندگی را همچون سایه ای گذرا می دید؛ دعای او در این مزمور الگویی است برای نزدیک شدن به خداوند و یافتن او.

این مزمور سرودی بود که یهودیان در زمان قدیم و در راه سفر به اورشلیم می خواندند وقتی که به نزدیکی آن شهر مقدس می رسیدند؛ نویسنده مزمور به ما یاد می دهد که چگونه به حضور خدای زنده  وحقیقی بیاییم تا پذیرفته شویم.  

شرکت حضوری در مراسم پرستشی کلیسا – مگر درصورت عذر موجه – وظیفه ایمانی هر نوکیش است و وی با عدم حضور برکاتی معنوی را از دست خواهد داد؛ در این موعظه دلایل آن از دیدگاه کتاب مقدس ارایه شده است.