این آیات ظاهرا بخشی از یک سرود روحانی در کلیسای نوپا بودند؛ پولس در انتهای نامه‌اش پر از شوق و شور روحانی شده و یکباره دست به ستایش تنهای خدای زنده و حقیقی می‌زند؛ شاه شاهان و خدای خدایان که هیچکس او را ندیده و نمی تواند دید.